ගරු ජනාධිපතිතුමනි. අධ්‍යාපන ඇමතිතුමනි විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපතිතුමනි විශ්ව විද්‍යාලයට යෑමට සියලූ සුදුසුකම් තිබු මේ දැරීයට එය අහිමි වුයේ පදිංචි දිස්ති‍්‍රක්කය වැරදීම නිසාද? එය මකා දමා හෝ නැවත අයදුම් පතක් ගෙන්වා ගෙන හෝ මේ තරුණියව විශ්ව විද්‍යාලයට ගන්න යුතුකමක් අදාල නිලධාරීන්ට නොසිතුනේ මන්ද? මෙවන් දුප්පත් දරුවන්ට මේ රටේ ඇති එකම අවස්ථාව ඉගෙන ගැනීම නොවන්නේ ද? ගුරුවරු රැුකියාවට නොයන ඇගේ ප‍්‍රදේශයේ දරුවන්ට ඉගෙන්වීමට ඇයට හෝ අවස්ථාව නොදෙන්නේ වැලිකන්දේ ඊළඟ පරම්පරාවන් නුගත් කමේ ගිල්ලවත්නට ද? නො එසේනම් ඔවුන් අධ්‍යාපනය ලබා ලෝකය පිළිබඳව අවබෝධ වූ විට මේ රටේ බලධාරීන් ලෙස ඔබලා ඔවුන්ට කළ අසාධාරණය ඔවුන් තේරුම් ගත්හ නිසාද? මේ අහිංසක දැරිය වෙනුවට කාගේ හෝ හෙංචයියෙකුගේ නුසුදුසු කෙනෙකු අද විශ්ව විද්‍යාලය තුළ ඉගෙන ගන්නා බවද අපි දනිමු ඇයට ඔබලා සාධාරණය ඉටු කරන තෙක් …

continue reading

My article is based on an encounter with two Sinhalese youth in Puttlam recently. Both had served in the Army. Both had lost limbs, though we didn’t find this out till much later. We listened silently as we sat on the bund and they recounted their stories of war, and their aspirations for peace.

When so many are clamouring for war and violence in Colombo, these two youth offered us a different viewpoint. Instead of hatred and violence, having seen enough of both perhaps, they told us they were sick of war and just wanted to live in peace.

It’s a simple message, but are we listening?

Read my article in Sinhala here.